"Dijital Öğrenme Haftası" kapsamında değerlendirmelerde bulunan Doç. Dr. Ufuk Tuğtekin, dijital oyunların pasif izleyiciyi aktif bir "çözüm üreten özneye" dönüştürdüğünü vurguladı. Yapay zekâ ve VR teknolojileriyle kişiselleşen oyunlar, eğitimde fırsat eşitliğinin yeni anahtarı olabilir.

Uzun yıllar "zaman kaybı" olarak görülen dijital oyunlar, akademik dünyada iade-i itibar görüyor. Anadolu Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Dijital Oyun Tasarımı Bölümü Öğretim Üyesi Doç. Dr. Ufuk Tuğtekin, iyi tasarlanmış oyunların aslında güvenli birer "deneme-yanılma" laboratuvarı olduğunu ifade etti.

DENEYİMLEYEREK ÖĞRENMENİN GÜCÜ

Tuğtekin'e göre dijital oyunları güçlü kılan en temel özellik, oyuncuya hata yapma lüksü tanıması. Geleneksel eğitimdeki "hata korkusu"nun aksine oyunlarda;

• Güvenli Alan: Oyuncu strateji dener, hata yapar ve anında geri bildirim alarak yeni bir çözüm geliştirir.

• Aktif Özne: Karar verme ve problem çözme süreçleri, öğrenilen bilginin kalıcılığını artırır.

• Mekanik Bütünlük: Eğitsel içeriğin oyuna dışarıdan "ders" gibi eklenmemesi, aksine ilerlemek için gerekli bir anahtar olması gerekir.

YAPAY ZEKÂ VE VR İLE KİŞİSELLEŞTİRİLMİŞ EĞİTİM

Yeni teknolojilerin oyun ekosistemini dönüştürdüğüne dikkat çeken Tuğtekin, yapay zekânın oyuncunun performansını anlık analiz ederek zorluk seviyesini kişinin öğrenme hızına göre ayarlayabildiğini belirtti. Sanal Gerçeklik (VR) ise öğrenmeyi bir metin okumaktan çıkarıp, o anın içine dahil olmayı sağlayan etkileşimli bir deneyime dönüştürüyor.

KAMUSAL EĞİTİMDE FIRSAT EŞİTLİĞİ

Bu yılın "Dijital Öğrenme Günü" temasının "kamusal eğitim için dijital gelecekler inşa etmek" olduğunu hatırlatan Tuğtekin, oyunların geleneksel sınıf ortamının sınırlarını aşabileceğini söyledi. İyi tasarlanmış oyunlar, geniş öğrenci kitlelerine aynı kalitede materyal sunarak eğitimde fırsat eşitliğini destekleme potansiyeline sahip.

"THE LAST OF US" ÖRNEĞİ

Bir akademisyen ve oyuncu olarak kendisini en çok etkileyen yapımın "The Last of Us" olduğunu belirten Tuğtekin, oyunun insan odaklı anlatısı ve çevresel hikâye anlatımının, oyuncuyla kurduğu duygusal bağı "sinematik bir başyapıt" olarak nitelendirdi.